UN the Most Corrupt Organization in the World

http://situationsasia.com/node/571

Mohammed Ismail

The other day, I was talking to a friend who was in Sudan recently on an official trip for his company which is a global supplier for the UN. He had requested the UN staff to send him a vehicle in order to visit the city center in Khartoum. En route to the city, the driver stopped for around ten minutes, got out and made his way to a house off the road, but soon returned back to the car. Curious, my friend asked him what he had been up to? The driver replied that he had a job at gardening there and that he was done with that job for the day. Surprised, my friend then asked the driver how much he was paid for that work. The driver replied: "7000 USD!"

Wow!

This is but one of the many such accounts I have heard about the state of affairs at the UN. One of my friends from China recently visited Dubai to meet his clients. He is a supplier for goods meant for Iraq and Afghanistan to the United Nation under US control. While the actual cost of an item might be 10 USD, he is to raise a 100-1000 USD invoice for the UN. The balance amount of 90-990 USD is to be transferred to either one of several accounts in Uzbekistan or to some other country. This is how our money is regularly siphoned off by UN workers who mostly happen to be Americans or Europeans.

Make your own judgement, but it will not hurt for anyone working on UN missions in whatever country to be a little more cautious in their dealings.
My wife knew some girls from Ivory Coast whose father had been an advisor to the former President of that country. Having left the Ivory Coast, they were all now settled in another country. They too had the same kind of stories about the UN being the most corrupt organization in the world.
Some passages from Imperial Life in the Emerald City: Inside Baghdad's Green Zone by Rajiv Chandresekaran immediately comes to mind:

A week after arriving, Foley told a contractor from Bearing Point that he intended to privatize all of Iraq's state-owned enterprizes within thirty days. 
"Tom, there are a couple of problems with that," the contractor said. "The first is an international law that prevents the sale of assets by an occupation government."

"I don't give a s***t about international law. I made a commitment to the president (Bush) that I'd privatize Iraq's business." (p. 140)
* * * *
"I Said, 'Yeah, isn't there something we can be doing? Planning? I mean, in my experience it takes years to plan programming and structure for a new TV and radio station

"'No. No. we got a few people that will be buying equipment. We're not quite sure what we'll find when we get to Baghdad, but don't worry about it.'"

When North arrived in Kuwait, he took stock of the equipment that SAIC had purchased. There were thirteen tripods, but all lacked a base plate upon which a camera could sit. The receiver for satellite transmissions did not have a power cord. Nothing had instruction booklets. "It was like they bought everything from a flea market in London," North said. (p. 146).
* * * *
"We started with a number and built down," he recalled. "It wasn't the way I had ever assembled a budget before. It was, 'You have $5.7billion. Now fill in the blanks.' It wasn't a very smart approach." There wasn't much time for Browning to consult with his Iraqi counterparts or international experts. Oliver needed the plan in a week.

Andrew Bearpark, a veteran British post-conflict reconstruction specialist who was the CPA's director of operations, has a bad feeling about the supplemental. "The planning process was done with such secrecy and such speed that it was never going to be a particularly rational process in terms of creating projects you really needed," he said/ "We were predestined for failure. There is a rate at which you can plan these things. If you do something in five minutes that you should spend five months on, you'll cock it up." (p. 178).

A quick search on the internet gives some interesting articles about the most corrupt organizations in the world. Try typing the words, ‘most corrupt organization is UN,' and sit back for the results which would look something like the following:

Conservative Truth - World Class Corruption - Tom Barrett...
Lt. Col. Gordon Cucullu (Ret.) calls it "the most morally corrupt internationalorganization in the world." And those are just the positive comments. The UN is a worldwide...
www.conservativetruth.org/article.php?id=921 - Cached

LankaWeb - Corrupt, incompetent and racist UN officials..
Ben Silva. Introduction. What is the most morally corrupt international organization in the world? Without argument, the UN has degenerated into what esteemed...
www.lankaweb.com/news/items/2010/04/07/corrupt... - Cached

The United Nations : Corrupt, Ineffective, Dangerous
The United Nations is a weak and ineffective ... as an advocate of one of the most corrupt and non-Christian organizations on the face of the earth - the United Nations.
www.akdart.com/un.html - Cached

Somalia: Congratulations for being the World's most Corrupt ...

Officials of The UN organizations responsible for Somalia live in luxury in... The TFG is the most corrupt organization in the world and its behavior is the most...
wardheernews.com/.../27_Somalia_the_most_corrupt.html - Cached

How Corrupt Is the United Nations?

How Corrupt Is the United Nations, scandals, united Nations, relief funds ... But as a practical matter, the organization has behaved for the most part as a spectator.
www.canadafreepress.com/2006/rosett040406.htm - Cached

Most corrupt country in the world? Somalia, says Transparency...... Corruption Perceptions Index, Somalia is the world's most corrupt ... dependent on food aid for survival, according to the UN's Food and Agriculture Organization
www.csmonitor.com/World/Africa/Africa-Monitor/2010/1026/... - Cached

The UN: Corruption JunctionBut only if the question is ‘what is the most morally corrupt international organization in the world?' Without argument the UN has degenerated into what esteemed...
www.freerepublic.com/focus/f-news/1162171/posts - Cached

The Incompetent & Corrupt United NationsThe Incompetent & Corrupt United Nations. The idea... Most people are familiar with the "U.N.... stop supporting Kofi Annan and this corrupt organization...
users.mikrotec.com/~dcgay/corruptun.htm - Cached

Do you think we the U.S. should withdraw from the most corrupt...[Nov 1, 2010] Do you think we the U.S. should withdraw from the most corruptorganization on the planet the U.N.... Strong believer in the old saying "Get the US out of the UN and get the... by Jamison F (14 comments)
answers.yahoo.com/question/index?qid=20101101111651AA0mBC2 - Cached

Is the U.N. Corrupt?Is the United Nations a corrupt organization? The question - and answers from some top officials ... much, methinks - arises out of a discussion about one of the most...
www.nysun.com/foreign/is-the-un-corrupt/69431

There are many other sites that can be checked up on the internet for similar information. What I have mentioned above form but a few. The UN's Oil-for-Food programme is yet another example of the corrupt practices at the UN. Clearly, all limits have been breached, with the UN playing with millions of human lives in Iraq, Palestine, Afghanistan, Sri Lanka and elsewhere. However, it might still not be too late to restructure or reintegrate the UN. The President of Iran had once proposed the removal of the veto power now confined to a few developed nations, and its reinvestment with the majority. Justice from the United Nations might still be a possibility then.

பண்பாடுகளில் மிளிரும் இஸ்லாம்

http://www.thoothuonline.com

14 Mar 2011

ஒரு நாள் மதிய வேளை. நானும் எனது குடும்பத்தினரும் சாலையில் வாகனத்தை எதிர்பார்த்து காத்துக் கொண்டிருந்தோம். கடுமையான வெயிலின் காரணமாக, எதிரே தென்பட்ட ஹோட்டலின் முகப்பு பகுதியில் நிழலுக்காக ஒதுங்கினோம். சாலையில் போக்குவரத்து குறைவாகவே இருந்தது. ஹோட்டலில் ஆள் நடமாட்டமும் அவ்வளவாக இல்லை.

 ஹோட்டலுக்கு முன்பாக சாலையில் அரபி ஒருவர் வாடகை வாகனத்தில் அமர்ந்திருந்தார். டிப்டாப்பான உடை தரித்திருந்த அவருடைய முகத்தில் கடுமையான எரிச்சல் தென்பட்டது. காரணம் அவருடைய வாகனம் செல்ல முடியாதவாறு முன்னால் வேறொரு வாகனம் நின்றுக்கொண்டிருந்தது. சிறிது நேரம் கழித்து அவ்வாகனத்தின் உரிமையாளர் ஹோட்டலிலிருந்து தனது மூட்டைமுடிச்சுகளுடன் சாகவாசமாக வெளியே வந்தார். அவரது குழந்தைகளோ அங்குமிங்குமாக ஓடிக்கொண்டிருந்தன. நேரம் செல்லச் செல்ல வாடகை வாகனத்திலிருந்த அரபி பொறுமையிழந்து வாகனத்தை எடுக்குமாறு ஹாரனை அழுத்தி ஒலி எழுப்பினார். உடனே, அவருடன் சண்டை போட துணிந்துவிட்டார் முன்னால் நிறுத்தியிருந்த வாகனத்தின் சொந்தக்காரரான அரபி. இவர்களின் சண்டையை வேடிக்கைப் பார்க்க பலரும் அங்கே கூடிவிட்டனர். 

இது ஒரு சாதாரண நிகழ்வுதான். ஆனால், நமது வாழ்க்கையில் இதைப்போல் பல்வேறு அனுபவங்கள் ஏற்பட்டிருக்கும். பிறரின் பொறுமையை சோதிப்பதே பலருடைய வழக்கமாகிவிட்டது. இஸ்லாம் போதிக்கும் நற்குணங்களை இத்தகைய சந்தர்ப்பங்களில் நம்மில் பலரும் மறந்து விடுகின்றனர். நமது வாழ்க்கையின் அனைத்து சந்தர்ப்பங்களிலும் இஸ்லாத்தின் பண்புகள் மிளிர வேண்டும். அப்பொழுது பலர் இக்கொள்கையின்பால் ஈர்க்கப்படுவார்கள்.

  அதற்கு ஒரு உதாரணம்: துபையில் இஸ்லாத்தை பிற மக்களுக்கு எத்திவைக்கும் லாப நோக்கமற்ற நிறுவனம் ஒன்று நிகழ்ச்சியொன்றை ஏற்பாடுச் செய்திருந்தது. இந்நிறுவனம் பெண்களால் நடத்தப்படுவதாகும். நிகழ்ச்சியில் இஸ்லாத்தின்பால் ஈர்க்கப்பட்ட ஆயிரத்திற்கும் மேற்பட்ட பெண்களும், குழந்தைகளும் கலந்துக் கொண்டனர். இஸ்லாத்தை தங்களது வாழ்க்கை நெறியாக ஏற்றுக்கொள்ள என்னக் காரணம் என்பதுக் குறித்து அங்கே குழுமியிருந்தவர்கள் தங்களது அனுபவங்களை பகிர்ந்துக் கொண்டனர். ஒவ்வொருவரின் வாழ்க்கை அனுபவமும் பொன்னெழுத்துக்களால் பொறிக்கப்பட வேண்டியவையாகும். ஆயினும், இங்கே ஒரு நிகழ்வை எடுத்தியம்ப விழைகிறேன்:

 பாகிஸ்தானைச் சார்ந்த ஒரு முஸ்லிம் குடும்பம். அவர்களின் வீட்டுப் பணிகளுக்கு உதவுவதற்காக மாற்று மதத்தைச் சார்ந்த பெண்ணொருவரை பணிக்கு அமர்த்தியிருந்தனர். அந்த பாகிஸ்தான் குடும்பத்தினர் பிற மனிதர்களிடம் பண்புடனும், பாசத்துடனும், கனிவோடும் நடந்துக் கொள்பவர்களாக இருந்தனர். இந்த பணிப் பெண்ணிடமும் பாரபட்சமின்றி கனிவோடு பழகுபவர்களாகயிருந்தனர். நாட்கள் செல்லச் செல்ல பணிப் பெண்ணிற்கு அக்குடும்பத்துடனான பாசப்பிணைப்பு அதிகமாகிறது. அவர்களுடைய நடத்தை பணிப் பெண்ணை பரவசப்படுத்துகிறது. ஏன் இவர்கள் இவ்வளவு கனிவோடும், பண்போடும் நடந்துக் கொள்கின்றார்கள் என்ற கேள்வி அவள் மனதிற்குள் எழுகிறது. தொடர்ந்து அவர்களை கண்காணிக்க ஆரம்பிக்கிறாள். ஒட்டுமொத்தக் குடும்பமும் தொழுகை உள்பட இஸ்லாத்தின் கடமைகள், கொள்கையின் மீது காட்டும் ஈடுபாட்டையும், நெருக்கத்தையும் அப்பணிப் பெண் கவனிக்கிறாள்.

 இவ்வாறு பல நாட்கள் கழிந்துவிடுகின்றன. ஒரு நாள் அக்குடும்பம் தொழும் பொழுது தானும் சேர்ந்து தொழ வேண்டும் என்ற ஆவல் பெருக்கெடுக்கின்றது அப்பெண்மணிக்கு! ஆம் அக்குடுப்பத்தினரின் நன்னடத்தைக் காரணமாக இஸ்லாத்தின் கொள்கையின் பால் அவள் ஈர்க்கப்படுகின்றாள். பின்னர் தாமதிக்காமல், அல்லாஹ்வை வணக்கத்திற்குரிய ஒரே இறைவனாகவும், முஹம்மது நபி(ஸல்…) அவர்களை இறைவனின் தூதராகவும் ஏற்றுக்கொண்டு ஷஹாதத் கலிமாவை உரைக்கின்றார். இஸ்லாத்தின் ஒழுக்க மாண்புகள் ஒரு பெண்மணியின் உள்ளத்தில் ஏற்படுத்திய தாக்கம் அவளை இஸ்லாத்தின்பால் ஈர்த்துவிடுகிறது! ஆம்!நாம் நமது அன்றாட வாழ்க்கையில் நடந்துக்கொள்ளும் முறைகூட ’தஃவா’வாக மாறிவிடுகிறது. ஆகவே, நாம் நமது செயல்களை இஸ்லாத்தின் உயரிய பண்புகளின் அடிப்படையில் அமைத்துக் கொள்வதன் மூலம் அல்லாஹ்வுக்கு அடி பணிந்தவர்களாகவும், அதேவேளையில் பிறரை இஸ்லாத்தின்பால் ஈர்ப்பவர்களாகவும் மாறமுடியும். இன்ஷா அல்லாஹ்.

                                                                                                                         இஸ்மாயீல், ஷார்ஜா

இஸ்ரேலில் சுனாமியின் எச்சரிக்கை

http://www.thoothuonline.com

18 Jul 2011

“நாம் தென் ஆஃப்ரிக்கா போல மாறப்போகின்றோம்; பொருளாதாரத் தடை கல்லை ஒவ்வொரு இஸ்ரேலிய குடும்பமும் உணரப்போகிறது” என்றார் மிகப்பெரும் வியாபாரப் புள்ளியான இடாம் ஒஃபர். கடந்த மே மாதம் மிகவும் இரகசியமாக நடைபெற்ற இக்கூட்டத்தில் வர்த்தக பெரும்புள்ளிகள் பலர் கலந்துகொண்டனர்.

இந்த வர்த்தக முதலைகளின் முக்கிய கவலை என்னவெனில், வரும் செப்டம்பர் மாதம் (2011)  பலஸ்தீன்  ஆணையம், ஐ.நா சபையின் பொதுக் குழுவில் பலஸ்தீனை ஒரு நாடாக அங்கீகரிக்க வேண்டும் என குரல் எழுப்பப்போகிறது என்பது தான்.

“பலஸ்தீன் அரசை ஐ.நா சபை அங்கீகரித்த மறு நாள் காலை மிகவும் வருந்தத்தக்க வகையில்,  வலியை உணரக்கூடிய அளவில் “தென் ஆஃப்ரிக்காமயமாக்கல்” துவங்கிவிடும் என்று அக்கூட்டத்தில் உரையற்றிய ஐ.நா சபைக்கான முன்னாள் இஸ்ரேலியத் தூதர் டான் கில்லர்மோன் சோக உரையாற்றினார். அதாவது, “உலகளாவிய பொருளாதார தடைகளை இஸ்ரேல் சந்திக்க நேரிடும்” என்று கூறி அக்கூட்டத்தில் கலந்து கொண்டவர்களை கவலையில் உறைய செய்தார்.

இந்த கூட்டத்திலும், இதற்கு அடுத்து நடந்த கூட்டங்களிலும் கலந்து கொண்ட வர்த்தக முதலைகள், சவூதி அரேபியா (அரபு லீக்)  மற்றும் அதிகாரப் பூர்வமற்ற 2003 ஜெனிவா ஒப்பந்த மாதிரி திட்டங்களின் அடிப்படையிலான ஒரு மாதிரி திட்டத்தை உருவாக்க  இஸ்ரேலிய அரசை வலியுறுத்தினார்கள்.

கடந்த மார்ச் மாதம் இஸ்ரேலின் பாதுகாப்புத்துறை அமைச்சர்  யஹூத் பராக், ஐ.நா. சபையின் செயலை “சுனாமி“ என்று வர்ணித்தார். இஸ்ரேலுக்கு ஏன் இந்த அச்சம்? ஐ.நா. சபையின் பொதுக்குழு “பலஸ்தீன் ஆணையத்தை பலஸ்தீன் அரசாங்கமாக அங்கீகரித்துவிட்டால் வெறுமனே சர்வதேச சட்டத்தை மீறும் இஸ்ரேலின் அத்துமீறலை மட்டும் உலகம் கண்டிக்காது, மாறாக ஐ.நா. சபையால் அங்கீகரிக்கப்பட்ட மற்றொரு நாட்டின் மீது அநியாயமாக ஆக்கிரமிப்பு செய்வதாக குற்றம் சாட்டும்.

இந்தச் சுனாமியைத் தடுக்கவே இஸ்ரேலும் அமெரிக்காவும் தங்களது தூதரகங்கள் மூலமாக இராஜதந்திர பிரச்சாரங்களை ஆரம்பித்துள்ளன. இந்த இராஜ தந்திரங்கள் அனைத்தும் தோல்வியடைந்து போனால் பலஸ்தீன அரசை அங்கீகரிக்கும் சூழல் உருவாகும்.

100-ற்கும் மேற்பட்ட உலக நாடுகள் பலஸ்தீனை ஒரு நாடாக அங்கீகரித்துள்ளன. பிரிட்டன், பிரான்சு உள்ளிட்ட ஐரோப்பிய நாடுகள் தங்களது தூதரக அலுவலகங்களின் வேலைகளை அதிகரித்து தங்கள் நாட்டு தூதரகங்களை திறந்து வருகின்றன. “இது வழக்கமாக ஒரு நாட்டிற்கு மட்டுமே கடைபிடிக்கப்படும்“ என்று அமெரிக்கன் ஜார்னல் ஆஃப் இன்டர்நேஷனல் லாவன் விக்டர் கட்டன் கூறுகிறார்.

அமெரிக்காவின் பொருளாதார உதவிக்காக பயந்து கொண்டிருந்த ஐ.நா. சபை, தற்பொழுது யுனெஸ்கோ மற்றும் உலக சுகாதார அமைப்பு (WHO) களில் மட்டும் பங்கெடுத்து வந்த பலஸ்தீனை ஐ.நாவிலும் பங்கெடுக்க அனுமதி வழங்கியுள்ளது.

“ஐ.நாவில் அங்கீகாரம் பெறும் முயற்சியை கைவிடவில்லையென்றால் பலஸ்தீன் ஆணையத்திற்கு (PA) அமெரிக்கா வழங்கும் பொருளாதார உதவியை தடை செய்ய வேண்டும்” என்ற தீர்மானத்தை அமெரிக்கா செனட் கடந்த ஜுன் மாதம் முடிவெடுத்தது. ஐ.நா சபையின் உறுப்பு நாடுகள் பலஸ்தீனை ஒரு தனி நாடாக அறிவிப்பதை விட அமெரிக்கா ஐ.நா. விற்கான உதவிப்பணத்தை நிறுத்துவது மிகவும் பயங்கரமானது அல்ல என்று ஐ.நா. விற்கான அமெரிக்கத் தூதர் சூஸன் ரைஸ் எச்சரிக்கிறார்.

“பலஸ்தீனை தனி நாடாக அங்கீகரித்தால, அது போருக்கும் வன்முறைக்கும் இட்டுச் செல்லும்“ என்று ஐ.நா. விற்கான இஸ்ரேலின் புதிய தூதர் ரான் ப்ரோசர் எச்சரிப்பதாக லண்டனின் டெய்லி டெலிகிராஃப் வெளியிட்ட செய்தி தெரிவிக்கிறது.

மேற்கு கரை (வெஸ்ட் பேங்க்), காஸ்ஸா உட்பட கோலன் ஹைட்ஸ் ஆகியவற்றை சேர்த்து பலஸ்தீன் என்று ஒரு தனி நாடாக அங்கீகரிக்கப்படலாம் என்று எதிர்பார்க்கப்படுகிறது. 1981 ஆம் ஆண்டு ஐ.நா பாதுகாப்பு சபையின் உத்தரவுகளுக்கு எதிராக இஸ்ரேல் இந்த கோலன் ஹைட்ஸை தன்னுடன் இணைத்து கொண்டது.

மேற்கு கரையில் (வெஸ்ட் பேங்க்) இஸ்ரேல் கட்டிவரும் குடியிருப்புகளுக்கு ஆதரவளிப்பதும், அவர்களுக்காக உதவுவதும் சர்வதேச சட்டத்திற்கு எதிரானது ஆகும். சர்வதேச நீதிமன்றம் (World Court) மற்றும் ஐ.நா பாதுகாப்பு சபையும் எதிர்த்தும் கூட அவற்றை புறக்கணித்து இஸ்ரேல் தனது பணியைத் தொடர்ந்து வருகின்றது.

பலஸ்தீனில் நடைபெற்ற ஜனநாயகரீதியாக நடத்தப்பட்ட நேர்மையான தேர்தலில் ஹமாஸ் வெற்றி பெற்ற உடன் இஸ்ரேலும், அமெரிக்காவும் 2006-பிப்ரவரியில் காஸ்ஸா பிரதேச முற்றுகையை நடத்தியது. (காஸ்ஸாவிற்கான அனைத்துவிதமான அத்தியாவசியப் பொருட்கள் செல்லும் வழிகளை அடைத்ததன் முதல் காஸ்ஸாவை வெளியுலகில் இருந்து தனிமைப்படுத்தியது). தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட அரசை இராணுவ சதி மூலம் தூக்கியெறிய நடத்திய முயற்சி தோல்வியடைந்ததுடன் ஜுன் 2007-ல் முற்றுகையை அதிகரித்தது.

அமெரிக்காவுக்கும் இஸ்ரேலுக்கும் எதிராக எப்பொழுதுமே அறிக்கையை வெளியிடாத செஞ்சிலுவை சங்கமே, ஜுன் 2010-ல் ஒரு அறிக்கை வெளியிட்டது. காஸ்ஸா முற்றுகை என்பது “தெள்ளத் தெளிவான, சர்வதேச மனிதாபிமான சட்டங்களை மீறிய கூட்டுத் தண்டனையாகும்.” என கூறியது. ஆனால் பி.பி.சி. யோ செஞ்சிலுவை சங்கம் காஸ்ஸாவைப் பற்றி கூறும் அறிக்கையில் காஸ்ஸாவின் மிகக் கடும் சூழலை மிதமாக காட்டி வருகிறது. ’ஒரு நாளைக்கு ஒரு மணிநேரம் மட்டுமே மின்சாரம் இல்லை எனவும், மருத்துவமனையில் ஒரு சில மருந்துகளே கிடைக்கவில்லை’ என கூறி இருட்டடிப்பு செய்கிறது.

பிற்காலத்தில் பலஸ்தீன் என்றொரு நாடு அங்கீகரிக்கப்பட்டால் அது இஸ்ரேலுக்கும், ஜோர்டானுக்கும் இடையே மட்டுமே அமைந்திருக்க வேண்டும் என்ற திட்டத்தின் அடிப்படையில் காஸ்ஸாவிற்கும் மேற்கு கரைக்கும் இடையேயுள்ள தொடர்பை 1991-லிருந்தே பிரிக்க வேண்டும் என்ற கொள்கையை, அமெரிக்காவும் இஸ்ரேலும் கடைபிடித்து வருகின்றன. 1993ஆம் ஆண்டு பலஸ்தீன விடுதலை அமைப்பும் (PLO) இஸ்ரேலும் செய்து கொண்ட ஓஸ்லோ ஒப்பந்தமும் இதனை வலியுறுத்துகின்றது.

இஸ்ரேல் செய்துவரும் முற்றுகையை எதிர்க்கும் விதமாக, காஸ்ஸாவில் அவதியுறும் மக்களுக்கு மனிதாபிமான உதவிகளை செய்ய வந்த சுதந்திரக் கப்பல் (Freedom Flotilla) களை தாக்கியதன் மூலம் அமெரிக்க இஸ்ரேல் எதிர்ப்பிற்கான சூழல் ஆரம்பமாகியுள்ளது. அமெரிக்காவினைத் தவிர்த்து உலக நாடுகள் அனைத்தும் சுதந்திரக்கப்பல்-1ஐ தாக்கியதற்கு எதிராக் கண்டனைக் குரல்களை எழுப்பின. இம்முற்றுகையில் மட்டும் இஸ்ரேலின் க்மாண்டோக்கள் தாக்கியதால் 9 பயணிகள் கொல்லப்பட்டனர்.

இஸ்ரேலியர்களில் பெரும்பாலோர் இஸ்ரேலியக் கமாண்டோக்கள் அப்பாவிகள் என்றும் கப்பலில் இருந்தவர்கள் தாம் கமாண்டோக்களைத் தாக்கினார்கள் என்றும் நம்புகிறார்கள். இது இஸ்ரேலிய சமூகம் பகுத்தறிவின்மையால் சுயமாக அழிந்து போகும் நிலையின் ஒரு அறிகுறியாகும்.

தற்பொழுது அமெரிக்காவும் இஸ்ரேலும் ப்ளோட்டில்லா கப்பல்களை காஸ்ஸாவை அடைய விடாமல் தடுக்க கடுமையாக முயற்சி செய்து வருகின்றன. “இஸ்ரேலியர்கள் தங்களைத் தாங்களேப் பாதுகாத்துக் கொள்வது என்பது அவர்களின் உரிமை” என்று அமெரிக்கஸ் செயலாளர் ஹிலாரி கிளிண்டன் கூறியதன் மூலமாக் கிட்டதட்ட வன்முறைக்கு அங்கீகாரம் வழங்கிவிட்டார். “இஸ்ரேலின் கடல் எல்லையில் நுழைவதன் மூலமாக…” என்று கூறுவதன் மூலம் காஸ்ஸாவின் கடல் எல்லையை இஸ்ரேலின் கடல் எல்லை என்றும், காஸ்ஸா இஸ்ரேலின் ஒரு பகுதி என்றும் சொல்லாமல் சொல்கிறார்.

காஸ்ஸாவிற்கு புறப்படும் எந்த ஒரு படகுகளையும் கிரீஸ் தடுக்கும் என்று கிரீஸ் அரசு அறிவித்துள்ளது. ஒன்று மட்டும் சரி. கிரீஸோ கிளிண்டனைப் போல் ‘இஸ்ரேலின் கடல் எல்லைக்குள் செல்லும் படகுகள் என்று சொல்லாமல் காஸ்ஸாவின் எல்லையை நோக்கி புறப்படும் படகுகள்’ என்று அறிவித்தது. 2009 ஆம் ஆண்டு அமெரிக்கா இஸ்ரேலுக்கு அனுப்பிய ஆயுதங்களை கிரீக் துறைமுகம் வழியாக அனுப்புவதை மறுத்த கிரீஸ் தற்பொழுது இவ்வாறு கூறியிருப்பது ஏனெனில் நிதி நெருக்கடியில் சிக்கித் தவிக்கும் கிரீஸ் அமெரிக்காவிற்கு எதிராக எதனையும் செய்ய இயலாததே காரணமாகும்.

ஐ.நா.வின் நிவாரணம் மற்றும் பணிக்கான நிறுவனத்தின் செய்தித் தொடர்பாளர் கிர்ஸ் குன்னஸ் அவர்களிடம், “ப்ளோட்டிலாக்கள் பிரச்சனைகளை தூண்டுபவைகளா?” என்று கேட்கப்பட்டதற்கு அவர் இவ்வாறு பதிலளித்தார்:

“அங்கு (காஸ்ஸாவில்) மனிதாபிமானத்திற்கான நெருக்கடி இல்லாதிருந்தால், காஸ்ஸாவின் வாழ்கையின் ஒவ்வொரு   அம்சத்திலும் நெருக்கடி இல்லாதிருந்தால் ப்ளோட்டிலாக்கள் தேவையில்லை. காஸ்ஸாவில் இருக்கும் நீரில் 95% குடிப்பதற்கு தகுதியற்றவை. காஸ்ஸாவில் ஏற்படும் நோய்களில் 40% நீரினால் ஏற்படும் நோய்களாகும். 45.2% மக்கள் வேலையில்லாமல் திண்டாடுகின்றார்கள். 80% மக்கள் உலகிலிருந்து வரும் உதவியின் மூலமே வாழ்கின்றார்கள்.

காஸ்ஸா முற்றுகை துவங்கியதிலிருந்து ஏழைகளின் எண்ணிக்கை மும்மடங்காக உயர்ந்துள்ளது. காஸ்ஸா முற்றுகையை முடிவுக்கு கொண்டுவந்தால் ப்ளோட்டிலாக்கள் அவசியமில்லாமல் போகும்” என்று காஸ்ஸாவின் அவல நிலையைப்பற்றி விவரிக்கிறார்.

வன்முறைகளின் ஏகபோக அதிகாரிகளான அமெரிக்கா மற்றும் இஸ்ரேலுக்கு, பலஸ்தீனிய அரசின் திட்டங்களும் அறவழி நடவடிக்கைகளும் பெரும் முட்டுக் கட்டைகளை கொண்டு வந்துள்ளன அமெரிக்காவும் இஸ்ரேலும் தங்களது நிலைப்பாட்டிலிருந்து (ஆக்ரமிப்பு, அதற்கான சதிகள்) மாற்றிக் கொள்ளவே இல்லை எனலாம்.

(நோம் சோம்ஸ்கி-மாசேசூசெட்ஸ் இன்ஸ்டிடியூட் ஆஃப் டெக்னாலஜியில் விரிவுரையாளராக பணிபுரிகிறார். அமெரிக்காவின் வெளியுறவுக் கொள்கைகளுக்கு எதிராக ஒரு டஜன் புத்தகங்களுக்கு மேலாக எழுதியுள்ளார். நியூயார்க் டைம்ஸ் பத்திரிக்கையில் தொடர்ந்து எழுதி வருகிறார்.)

நோம் சோம்ஸ்கி
தமிழில் இஸ்மாயீல்.

தாமதிக்கப்பட்ட நீதி-அழிக்கப்பட்ட நீதி

http://www.thoothuonline.com

12 Jul 2011

2002-குஜராத் இனப்படுகொலையின் ஆவணங்களை அழித்ததன் மூலம் மோடி, இந்திய ஜனநாயகத்தை குழி தோன்றி புதைத்து விட்டார். இவருக்கு யார் பதிலளிக்கப் போகிறார்கள்?

தாமதிக்கப்பட்ட நீதி மறுக்கப்பட்ட நீதி என்பார்கள். நரேந்திர மோடியின் குஜராத்தில் நீதி தாமதிக்கப்படவில்லை மாறாக மறுக்கப்படுகின்றது; இல்லாமல் அழிக்கப்பட்டிருக்கின்றது. உலகமே பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் பொழுது அரசின் உதவியுடன் நடத்தப்பட்ட இனப்படுகொலை நடந்து ஒரு தசாப்தம் (10 ஆண்டுகள்) ஆகும் பட்சத்தில் நீதியை கேலி செய்யும் செயல்கள் நிறுத்தப்படவில்லை.

2002 இனப்படுகொலை பற்றிய எத்தனை அரசு கமிசன்கள் (ஆணை குழுக்கள்) தங்களது பரிந்துரைகளை வழங்கியுள்ளது. இப்பரிந்துரைகளோ யாரையும் ஆச்சரியப்படுத்தவில்லை. இவை எல்லாம் அல்லாஹ் ஒருவனுக்கே வெளிச்சம். இந்த இனப்படுகொலையில் பாதிக்கப்பட்ட மக்கள், இந்திய தேசத்தின் நீதியின் இருப்பிடமான குஜராத் மற்றும் மஹாராஸ்டிரா நீதிமன்றங்களின் கதவுகளை தொடர்ந்து தட்டிய வண்ணம் உள்ளனர்.

நீதிமன்றங்களின் ஒப்பாரிவைக்கும் சுவர்களை தங்கள் மண்டையால் முட்டுகின்றார்கள். இன்னும் இந்திய திரு நாட்டின் நீதிமன்றங்களின் மேல் உள்ள நம்பிக்கை போகவில்லை. இன்று இல்லை என்றால் நாளை.. நாளை இல்லை என்றால் மறுநாள்… எப்படியேனும் ஒரு நாள் நீதி கிடைக்கும் என்று நம்புகிறார்கள் இவர்கள்.

2009-ஆம் ஆண்டு கோடை காலத்தில் குஜராத்திற்கு சென்ற பொழுது எல்லோரிடமும் அடித்தொண்டையில் இருந்து வரும் விசயங்களை உணர்ந்து கொள்ள முடிந்தது. இந்தியாவின் மிகவும் உந்துதலுடன் இயங்கிக் கொண்டிருந்த குஜராத் முஸ்லிம் சமூகம், 2002 இனப்படுகொலைக்குப் பின்பு, தங்களை தங்களது கூட்டிற்குள் உள் இழுத்து கொண்டுள்ளார்கள். நத்தையைப் போல! தங்களது சொந்த நாட்டிலேயே தங்களை தனிமைப்படுத்தி கொண்டுள்ளார்கள்! ஒரு தசாப்தம் முன்பு நடைபெற்ற ஒரு நிகழ்வுகளின் கனவுகளும் புலம்பல்களும் இன்னும் அவர்களைத் தாக்குகின்றன.

முஸ்லிம் சமூகம் இன்னும் அச்சத்தால் சூழ்ந்துள்ளது. பாதிக்கப்பட்டவர்களோ, பாதிக்கப்பட்டவர்களின் குடும்பங்களோ இத்தனை வழக்குகளையும் பதியவில்லை, மாறாக சுயநலமற்ற சமூக ஆர்வலர்களான கம்யூனிஸம் காம்பாட் பத்திரைக்கையின் ஆசிரியரான டீஸ்டா செடல்வாட், ஜன் சங்கர்ஸ் மோர்சாவின் முகுல் சின்ஹா போன்றவர்களால் வழக்கு நடத்தப்பட்டு வருகிறது. கடந்த முறை எனது பயணத்தின் பொழுது இவர்ளையெல்லாம் நேர்முகம் செய்வதற்கு வாய்ப்பு கிட்டியது.

முஸ்லிம் சமூகத்தின் மீது மோடியும் அவரது அரசு உயர் அதிகாரிகளும் கட்டவிழ்த்து விட்ட கொடூரங்களும், முஸ்லிம்களை கூட்டுக்கொலை, கற்பழிப்புகள் செய்ய மோடியும் அவரது உயர் அதிகாரிகளும் வழங்கிய உத்தரவுகள் பற்றிய வாக்கு மூலங்கள் பாதிக்கப் பட்டவர்களின் வாய் வழியே வரவில்லை மாறாக உயர் போலீஸ் அதிகாரிகளான ஆர்.பி. ஸ்ரீகுமார், ராகுல் ஷர்மா மற்றும் சஞ்சீவ் பட் போன்ற அதிகாரிகள், 2002 ஆம் ஆண்டு நடந்த கொடூரங்களின் பின்னனிகளை அதிகார மட்டத்திற்குள் நடந்த உரையாடல்களை நமக்கு அள்ளித்தருகிறார்கள்.

இதனால் தான் என்னவோ கொடூரமான அந்த நாட்களில் நடந்த கற்பழிப்புகளுக்கும், சித்ரவதைகளுக்கும், கொலைகளுக்கும் எப்படியும் நீதி கிடைக்கும் அல்லது நீதி கிடைக்க வைக்க யாராவது போராடுவார்கள் என்று இருந்து விட்டார்கள், பாதிக்கப்பட்ட மக்களும் குடும்பத்தினரும் அவர்கள் அமைதியாகவும், பொருமையாகவும் நீதி கிடைக்கும் என்று தாமதித்தவர்கள், தாமதித்து காத்துக் கிடக்கின்றார்கள்.

ஆனால் இப்பொழுது நீதிக்கான நம்பிக்கை சிதறடிக்கப்பட்டு விட்டது. மிகவும் சிறப்பான குஜராத் அரசு(?) அத்தனை பதிவுகளையும் வாக்கு மூலங்களையும் அழித்து விட்டிருக்கிறது, அல்லது அழித்து விட்டதாக நமக்குச் சொல்லப்படுகிறது. குஜராத் அரசு தரப்பு வழக்கறிஞர் எஸ்.பி. வகீல் கடந்த வாரம் நானாவதி ஆணைக்குழுவிடம் கூறுகையில்.

2002ல் பதிவு செய்யப்பட்ட பதிவுகள் தொலைபேசி உரையாடல்கள் அவற்றின் லாக் புத்தகங்கள், காவல்துறை வாகன லாக் புத்தகங்கள், அதிகாரிகளின் பயன டைரிக் குறிப்புகள் எல்லாம் 2007 ஆம் ஆண்டு “நியம நடைமுறை” என்ற அடிப்படையில் அழிக்கப்பட்டுவிட்டன. எதார்தத்தில் ‘தேவையற்ற கோப்புகள்’ ஐந்து வருடத்திற்கு பிறகு அழிக்கப்படுவது ‘நியம நடைமுறை’ என்று கூறினார்.

தற்செயாலாக அந்த தேவையற்ற கோப்புகள் தான் நீதியை வழங்க, மேலும் மோடி மற்றும் அவரது ஆட்களின் எதிர்காலமே இந்த கோப்புகளின் கையில் தான் இருந்தது. ‘தேவையற்ற கோப்புகள்’ என்ற அழிக்கப்பட்ட சாட்சியங்கள், தடயங்கள், வாக்குமூலங்கள் 2002-ஆம் ஆண்டில் நடைமுறைபடுத்தப்பட்ட இனப்படுகொலைக்கான ஒட்டு மொத்த ஆதாரங்களாகவும், நீதிபதி நானாவதி கமிஷனின் வழக்கு விசாரனையின் இருதயமாகவும், அக்ஷ்யா மேத்தா நீதிமன்ற கமிஷனின் வழக்கு விசாரனையின் உயிரோட்டமாக இருக்கும் பட்சத்தில் எப்படி அழிக்க இயலும் அந்த கோப்புகளை?

இவைகள் அனைத்தும் மோடி கடந்த 3 வருடங்களாக எப்படி ஆட்சி செய்கிறார் என்பதைக் காட்டுகின்றது. மோடி மற்றும் அவரது குற்றங்களை எதிப்பவர்கள் மீது எப்படி மோடி சேற்றை வாரி வீசுகிறார் என்பதையும் அவர்களை மோடி இல்லாமல் ஆக்குகிறார் என்பதையும் இவைகள் நிரூபிக்கின்றன. ஆனால் இதைப்பற்றி ஒருவரும் வாய் கூடத் திறப்பது இல்லை.

கூட்டிக்கழித்துப் பார்த்தால், மோடியின் குற்றங்களின் பதிவுகளை அழிப்பதன் மூலம் பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்கு நீதியைத் தேடித்தரப் போராடுபவர்களை “கேலிக் குரியவர்களாக” ஆக்குவதோடு மட்டுமல்லாமல் இந்திய ஜனநாயகத்தின் சித்தாந்தத்தையும் நீதிக்கு முன் அனைவரும் சமம் என்ற தாரக மந்திரத்தையும் ஏளனத்திற்கு உள்ளாக்கியிருக்கிறார் மோடி.

சட்டத்தின் ஆட்சியைக் கேளிக்கூத்தாக மட்டும் மோடி மாற்றவில்லை; மேலும் நமது தேசியத்தின் சமய சார்பற்ற ஜனநாயக அமைப்புகளையும் அவற்றின் சமூகத்தின் எல்லாதரப்பு மக்களுக்கு நீதி வழங்க முயற்சி செய்யும் சக்திக்கும் மிகவும் கேவலத்தை உண்டாக்கியிருக்கிறார் மோடி.

இந்த பாதிக்கப்பட்ட முஸ்லிம்கள் தங்களை கற்பழித்த, கொலை செய்த, அட்டூழியங்களை அவிழ்த்துவிட்டு, அதனைச் செய்ததையும் பகிரங்கமாக ஒத்துக் கொண்ட பாஸிசவாதிகள் தண்டிக்கப்படுவார்கள. நமக்கு நீதி வழங்கப்படும் அன்று அமைதியாக இருந்த இவர்கள் அரசு அமைப்புகளில் ஒன்றை அடுத்து மற்றொன்று தோல்வியடைந்து வருவதை மிகவும் அமைதியாக கண்டு வருகிறார்கள். இந்த அட்டூழியம் செய்பவர்களின் வாக்கு மூலங்கல் ஒளிப்பதிவுகளில் தெளிவாகப் பதிவாகியிருந்தும் நீதி தோற்றுவருகிறது.

தற்பொழுது நடந்து வரும் நிகழ்வுகள் (அரசு கோப்புகள் அழிக்கப்பட்ட விசயம்) ஏற்கனவே மிகவும் நொந்து நூலாகிப் போன முஸ்லிம் சமூகத்தின் மத்தியில் என்ன உணர்வுகளை உருவாக்கும் என்று கற்பனை செய்து கூடப் பார்க்க இயலவில்லை.

உலகிலேயே மிகப்பெரும் சமூகமான முஸ்லிம் சமூகம், இந்தியாவில் சிறுபான்மையினராக இருக்கும் சூழலில், தான் வாழும் நாடு மற்றும் அதன் ஜனநாயகத்தின் மீது நம்பிக்கை இழக்க ஆரம்பித்தால் என்ன ஆகும் என்று நினைக்கவே உள்ளம் நடுங்குகிறது. அவர்கள் ஏற்கனவே இந்தியாவின் அரசியல் கட்சிகள் மீதும் அரசியல் மீதும் நம்பிக்கை இழந்து விட்டனர்.

மோடியின் அரசியல் கட்சியான பி.ஜே.பி யுடன் மிகவும் மோசமான உறவினைக் கொண்டுள்ளது பற்றி விளக்கவே வேண்டியது இல்லை. அதே போல் சோனியா காந்தியின் காங்கிரஸாலும் முஸ்லிம்களுக்கு மிகவும் குறைந்த அளவே உதவி கிடைத்துள்ளது. காங்கிரஸோ பாதிக்கப்பட்ட முஸ்லிம்களுக்கு உதவுவதால் இந்து வாக்கு வங்கிகளை இழக்க நேரிடும் என்ற அச்சத்தால் பீடிக்கப்பட்டுள்ளனர்.

இச்சூழலில் முஸ்லிம்கள் என்ன செய்வார்கள்? நீதியை தேடி எங்கு செல்வார்கள்? எந்த எதிப்பார்ப்பும், நம்பிக்கையும் அவர்களுக்கு உண்டு? இந்தியாவின், மிகவும் அதிர்ச்சிக்குள்ளான பொது மக்களிடம் இருந்து இந்தக் கேள்விகள் உண்டாகின்றன ? அமைதியும் சமாதானத்தையும் நேசிக்கின்ற சமூகம் தான் இந்தியாவை இந்தியாவாக வைத்திருக்கின்றன. இவை தான் கொதிக்கும் உலை போன்ற நம் தேசத்தின் நம்பிக்கையும் எதிர்பார்ப்பும் ஆகும்.

நரேந்திர மோடியின் குஜராத் அரசு நீதியையும், சட்டத்தையும் கற்பழித்து வருகின்றன இதற்கு எதிராக நம் இந்திய தேசம் வெகுண்டு எழ வேண்டும். குஜராத் 2002 கயவர்களுக்கு ஏதாவது ஒரு பாடம் புகட்ட வேண்டும் என்றால் அது நம் தேசத்தின் ஜனநாயகம் தான். இந்தியாவிற்காக பேசுவது மோடியின் குஜராத் அரசு அல்ல. மாறாக காந்தியின் குஜராத் இந்தியாவை முன்னிலை படுத்த வேண்டும்.

முஸ்லிம்களை கூண்டோடு கூட்டாக அழித்த பயங்கரவாதிகள் தண்டிக்கப்படாமல் விட்டு விட்டதாக யாரும் தவறாக எண்ணி விட வேண்டாம் அது மிகப் பெரும் தவறு. நிச்சயமாக நீதி அவர்களை காவு கொல்லும். இப்பொழுது இல்லையென்றால் பிற்பாடு. அவர்களுக்கான கூலி காத்துக் கிடக்கின்றது. இவ்வுலகில் இல்லை என்றால் மறுவுலகில். நீ ஒடும் வரை ஒடூ (மோடியே! ஒடும் வரை ஒடூ) உனது விதி உன்னை வந்து அடையும்.

இப்படியும் ஒரு கவிஞர் எச்சரிக்கிறார்:

“ஜோ சுப் ரஹேகி ஜடான் -இ-கன்ஜர்
லஹூ புகாரீகா ஆஸ்தீன் கா”

“குத்துவாள்  அமைதியாக இருந்தாலும், உன்னுடைய சட்டையில் பட்ட இரத்தம் உண்மையை வெளிப்படுத்தும்”.

அய்ஜாஜ் ஜாகா செய்யது/அரபு நியூஸ்
தமிழில் : இஸ்மாயில்

A living Gandhi from the North east

http://situationsasia.com/node/777

Irom Sharmila and her struggle with Conscience.

Mohammed Tanveer Iqbal

A couple of months back during my discussion with my London based friend who is an editor of a Tamil news portal, I asked him 'why don't you publish something on Irom Sharmila'. Without delay instantly he paused me 'who is she?' I told him she is a living Gandhi from North Eastern part of India and is fasting for more than a decade to repeal controversial Armed Force (Special Powers) act 1958. It was no wonder because being a Tamilian that to a NRI he has less chance of knowing Irom. But it's most pathetic because a majority of fellow Indian excluding North East India is unaware of her, would not have probably heard of her.

She is a 39 years old hailing from Manipur and has been continuously on fast this November she will complete her eleventh year. She hasn't taken a single morsel of food or a single drop of water on her own during this period. On November 2, 2000, in Malom, a town five kilometers away from Imphal the capital of Manipur state, ten civilians were allegedly shot and killed by the Assam Rifles - Paramiltary forces while waiting at a bus stop. The next day's local newspapers published graphic pictures of the dead bodies, including one of a 62-year old woman, Leisangbam Ibetomi, and 18-year old Sinam Chandramani, a 1988 National Child Bravery Award winner. After this incident Sharmila began to fast in protest of the killings, taking neither food nor water.

Three days after she began her strike, she was arrested by the police and charged with an "attempt to commit suicide", which is unlawful under section 309 of the IPC, and was later transferred to judicial custody. Her health deteriorated rapidly, and the police then forcibly had to use nasogastric intubation in order to keep her alive while under arrest. Since then, Irom Sharmila has been regularly released and re-arrested every year since under IPC section 309, a person who "attempts to commit suicide" is punishable "with simple imprisonment for a term which may extend to one year [or with fine, or with both]".

At least in North East by 2004, Sharmila had become an "icon of public resistance". Following her procedural release On October 2, 2006, Irom Sharmila went to Raj Ghat, New Delhi, which she said was "to pay floral tribute to my idol - Mahatma Gandhiji". Later that evening, Sharmila headed for Jantar Mantar for a protest demonstration where she was joined by students, human rights activists and other concerned citizens. On 6 October, she was re-arrested by the Delhi police for attempting suicide and was taken to the AIIM. Later on she was shifted to the Jawahar Lal Nehru Hospital of Imphal where she is still on fasting demanding the repeal of Armed Forces Special Powers Act, a draconian Act which has been responsible for a number of human rights violations of citizens of North East and J&K.

In India to meet a prisoner who need to follow few simple norms like filing a form but in case of Irom Sharmila it is different. The person who intends to meet her should get permission from home minister (who happens to be the Chief Minister who holds the charge of Home department) and that will be totally frisked before meeting her. And usually permission applied to meet her gets cancelled or delayed.

In the SituationsAsia editorial meeting in April June we decided to cover a story on Irom Sharmila and after a long discussion it was decided it would be better if it was a field report by meeting Irom Sharmila directly.

After few preliminary research it was clear that many human rights activists and journalists attempt to meet Irom Sharmila in Jawahar Lal Nehru Hospital were foiled to due to the long process and lesser probability of getting permission. So we dropped the permission process and opt to meet Irom Sharmila in Imphal District Court where she is produced every fortnight.

With the help of NAPM's Faisal Khan we got in contact with Kshetrimayum Onil an Imphal based activist and Singhajit Singh brother of Irom Sharmila to help us regard to the coverage.

It was confirmed that on 5th of July Irom Sharmila will be produced before the Chief Judicial magistrate of Imphal. Thus I reached Imphal on 4th July 2011 and the journey to Imphal from Chennai was the most difficult one in my life even reaching Srinagar was much easier. Reaching Imphal by road you have to take taxi from Dibrugarh or Guwhati which are nearest railway station as Imphal has only airport and bus depot. Travelling from Guwhati is less dangerous than from Dibrugarh because we have less chance of getting caught between the armed encounter between the military and rebels which happens regularly in the inner district as Manipur is majorly covered with hills.

As I reached Imphal I was welcomed by Onil and the drive in to the town was on a broad clean road but the roads where guarded by commandos at every 100 metres on each side, stopping and checking vehicle randomly. He dropped me to a hotel near Khwairamband bazaar. Onil reminded me that 'this bazaar (market) which is of a two storied buildings and the uniqueness the market is that thousands of vendor in the market are women and this century old custom where no men is allowed in the market and vendors are called as imas (mothers). This market got the attention of the whole world due to the demonstration of imas before Kangla fort the headquarters of Assam rifles in the year 2004'

On July 15th 2004 a group of Manipururi women consisting twelve imas from the Khwairamband bazaar demonstrated outside the Kangla fort after stripping themselves naked. These ordinary mothers and grandmothers, who eked out the hard living from the market held a banner "Indian Army Rape Us"! The shocking pictures were seen all over the world.  Ima Momonleima was the brave old lady who led the Imas. However immediate response was to jail them all for three months.

This act was the outcome of the brutal rape and killing of Thangjam Manorama Devi. This young woman was picked by the Assam Rifles personnel on July 10, 2004 and her body was later found with terrible signs of torture and rape. The official response was that she was a member of the banned People's Liberation Army and died while resisting the arrest.

Later on that day I met Singhajit Singh brother of Irom Sharmila outside Punjab National bank where he was helping few widows who were victim of insurgence to open bank accounts, he was old man in his sixties. He recalled, "The killings took place on 2 November, 2000. It was a Thursday. Sharmila used to fast on Thursdays since she was a child. That day she was fasting too. She has just continued with her fast". Her primary demand to the Indian government was the repeal of the AFSPA, which allowed soldiers to indefinitely detain any citizen on suspicion of being a rebel. The act has been blamed by opposition and human rights groups for permitting torture, forced disappearances and extrajudial executions".

"I seems time is changing as the non violent struggle of Irom Sharimila for repealing AFSPA is gaining momentum because of the awareness programs by non North East Indian such as Save Sharmila Campaign. Earlier only the people from North East were raising voice in aid of Sharmila but now people from different part of country are supporting Sharmila" he added.

After finishing my lunch I visited the Khwairamband bazaar, the Imas (mothers) could be seen selling vegetables, fruits,  fish, household items, colour woven shawls and other handloom items. I had gone looking for Ima Momonleima the brave mother who led 2004 demonstration. I tried to find her among the melee if shoppers, mostly women with cute babies strapped on their backs. All I got was gracious smiles; some of the imas just nodded not understanding a word of what I spoke. They were friendly but there was a cautious suspicion. One of the old ladies told me that Momonleima did not come to market anymore and her spot was now occupied by one of her relatives. I felt the market reached back hotel before 5pm as everything gets shut down in Imphal before 6pm.

The next day Onil picked me from the hotel room and we went to the district court on his Kinetic Honda. On the way Onil explained me how for the so called development project the government of Manipur is evacuating the common man and he showed me many places on the way where evacuation was done.

We reached a complex which had many buildings inside it, due to mobility of advocates I got assured that this is court and to my surprise the complex also consisted and building which had a board of "Manipur Human Rights Commission" which was shut down years back. 'The process to reactivate it is still on' Onil informed me. We reached a block which is supposed to be where Irom Sharmila will be produced in few minutes. We saw a couple of lecturers from South East Manipur College which was 40 kms away from Imphal were waiting for Irom. They had brought a dairy as gift which had few poems dedicated to Irom.

As we were waiting for Irom Sharmila, a group military convoy consisting five jeeps filled with commandos and prison vehicle reached but were disappointed to see that it was not Irom but some other accused persons. Later on an another small convoy of military reached and a woman bright in sprit covering herself with cream coloured shawl escorted with women police got down from prison vehicle entered the premises of court, it was none bur Irom Sharmila.

We met the district magistrate Roland Keishingh and luckily he granted us permission to interview Sharmila for few minutes but in his presence. I sat next Irom Sharmila node my head which she replied with a node. Then Onil introduced me to Irom as Journalist from SituationsAsia and a volunteer of Save Sharmila Campaign. She could hardly complete a sentence it was difficult for her and her voice was in lower tone thus need much attention to hear what she is conveying.

Exclusive interview of Irom Chanu Sharmila iron lady of Manipur

What did instigate you to this (fast)?

This is for the sake of the downtrodden ones against the inhuman activities of the rulers. I'll fast until the Act (AFSPA 1958) is removed.

What you did after decided to fast for this cause?

I met my mother on November 4th evening and took her blessing. (After that till now she has not met her old mother).

It's more than a decade you started fasting and your health has worse in due course, what makes up steadfast?

My conscience, this is a spiritual struggle.

How long will these continue.....

I am doing this for the sake of truth and peace. I believe that truth will succeed one day. I will continue till (pauses for few seconds)..... This strive is on principle of belief and conscience.

Do you think will government agree on your demand repealing AFSA?

(Smiles...... no reply).

Do you still write poems or how you spend your time in the security ward?

Nowadays I have started doing painting on various themes such as leela's of the god.

Game, time pass....

I like games because they give good health and for me yoga is game. I play (do yoga) all day. (She laughed)

Now after a decade your struggle is gaining momentum due to different campaigns to create awareness about cause. How you feel?

Very positive, feel supportive and hopeful. I wish gods does everything fine.

After the interview I left Imphal we the last words from the district magistrate who explained that the matter of repealing AFSPA is not with the court but with the nethas (politicians) who can do repeal it using the parliament.

The Armed Forces (Special Powers) Act was introduced in parts of the Indian north-east in1958.

The AFSPA grants the Indian military special powers to arrest citizens and enter their property without warrant, shoot and kill anyone on mere 'suspicion' and enjoy immunity against legal action, amongst other things.

According to the government-appointed Justice Jeevan Reddy Commission, 'the Act has become a symbol of oppression, an object of hate and an instrument of discrimination and high-handedness.'

The United Nations Committee on Racial Discrimination too has urged the Indian government to repeal the law. Many groups which have studied the AFSPA and its enforcement closely have called again and again for the repealing of the Act immediately given its tyranny on India's own citizens.

Like many other antiquated Indian laws the AFSPA too is a slightly modified version of an old British colonial Act imposed to control a nationwide struggle by Indian nationalists for independence. The AFSPA was enacted in 1958 and initially aimed at the Naga insurgent movement for independence from India but amended in 1972 to be applicable to all the seven provinces in the north- eastern region of India.

Known as the 'seven sisters' the provinces of Assam, Manipur, Tripura, Meghalaya, Arunachal Pradesh, Mizoram and Nagaland- are among the most neglected and underdeveloped parts of India.

In present day scenario, for instance AFSPA in Manipur doesn't serve any purpose. It is a defunct and failed law as it has no means controlled the insurgency or underground movement in the state. When it was imposed in December 1980, there were only three insurgent groups, but over the 31years there are now more than 40 underground groups, proving that the Act has been ineffective in curbing the anti national activities.

Resistance against this repressive law dates back it is very inception, even by many progressive Members of Parliament when the bill was introduced in the Indian Parliament in 1958. But the then Home Minister Mr. G.P. Pant justified the passing of the Act as an interim measure which will be lifted once the situations in the Naga Hills were under control. However 51 year down the line the act has not only stayed in the statute book but it has spread to all over the North East India today and was also extended to Jammu and Kashmir in 1991.

In times when violence is on the rise and we are increasingly progressing in a more aggressive world, the silent peaceful protest of Sharmila appears to be anachronistic. It is unfortunate that the governments of Manipur or India are not paying any heed to her fast. Her demand may be very difficult to meet for the government but at least the government functionaries should talk to her. She has chosen the most peaceful method of putting her demand across.

She has chosen to silently suffer so that the sufferings of her brothers and sisters of North East can be ended. She is fighting for truth and justice in a non-violent manner. Those are the values which Mahatma Gandhi cherished and propagated. The choice is before us. Do we want a world where people are guided by their narrow and immediate interests and trample upon each other's rights in a competitive environment? Or we want a world where human rights are respected and people feel free in a mutually caring environment? Do we want a world where police and military states are the norm or we want a world where people feel secure because of the trust that they repose in each other? Sharmila is the voice of our conscience. She is posing the question to us. We have to respond.

(With inputs from Sandeep Pandey a human rights activist)